مردی تنها

                         

 

زندگی افسانه افسانه هاست

هر که دل بندد به آن دیوانه دیوانه هاست

دلت را به کسی بسپار که لیاقتش را داشته باشد

.

نگاهت را به کسی بدوز که قلبش برای تو بتپد

.

چشمانت را با نگاه کسی آشنا کن که زندگی را درک کند

.

سرت را روی شانه های کسی بگذار که از صدای تپش های قلبت تو را بشناسد

.

آرامش نگاهت را به قلبی پیوند بزن که بی ریاترین باشد

.

لبخندت را نثار کسی کن که دل به زمین نداده باشد

.

رویاهایت را با چهره کسی تصور کن که زیبایی را احساس کند

.

چشم به راه کسی باش که تو را انتظار کشیده باشد

.

عاشق باش اما عاشق کسی که تک تک سلول هایش تقدس عشق را درک کنند

ΜΟΗΑΜΑΔ ΣΗΟΞΑΕ

+ نوشته شده در یکشنبه پانزدهم شهریور 1388 17:21 توسط محمد |


نشود فاش کسی انچه میان من و توست   تا اشارات نظر نامه رسان من و توست

گوش کن با لب خاموش سخن میگویم    یاسخم گوبه نگاهی که زبان من و توست

روزگاری شد وکس مرد ره عشق ندید   حالیا چشم جهانی نگران من وتوست

گر چه در خلوت راز دل ما کس نرسید  همه جا زمزمه عشق نهان من وتوست

گو بهاردل وجان باش وخزان باش ارنه  ای بسا باغ وبهاران که خزان من و توست

اینهمه قصه ی فردوس و تمنای بهشت   گفتگویی وخیالی زجهان من و توست

نقش ما گو ننگارند به دیباچه عقل      هر کجا نامه عشق است نشان من و توست

سایه ز آتشکده ی ماست فروق مه و مهر  وه از این اتش روشن که به جان من و توست

               با تشکر از شما که وقت گزاشتی

                 محمد

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم بهمن 1385 11:47 توسط محمد |


 

                 ای بت بیرحـــم شارت منــم

رشتهبیانــداز تو در گردنم

تیر بیانداز که من در هوا

گیرم و در سینه کنم جا

تیر تو را بر دل و جان جا دهم

تا تسلی دل شیدا کنم

چشم فتانت که فسون میکند

این دلکم غرقه خون میکند

آن لب لعلت که زمیخانه ها

میگه به گوشم دو صد افسانه ها

جان منی پیش رقیبان مرو

یکه تنها به گلستان مرو

پیش من آه تا که فدایت شوم

کشته یک لحظه نگاهت شوم

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم شهریور 1385 22:21 توسط محمد |


 

I miss you love

بــــریده باد پای مــــن اگـــر رود بخــــانه اش

شکسته گردد آن سری که خم شود به شانه اش

قـــرا بــود تا ابد وفا کند بــــــه عشق مـــــــن

نـــدانم ای خــدا چه شــــد قــرار جـاودانه اش

اگـــر بیاید و فتــد به پای من که رحــم کــــــن

نمی نهـــم دو باره سر بخــاک آستـــــــانه اش

اگــــر کشـــد به آتشم شرار شعـــــله غمــــش

بــریده باد پای مـــــن اگــر رود بخـــانـــه اش

+ نوشته شده در شنبه بیست و یکم مرداد 1385 16:24 توسط محمد |


 

پیـــدا شد و پیـــدا شد گمگشته مـــا امشب

می چــرخم و میرقصم با بـاد صبا امشـب

یک روز نشد با ما این چرخ فلک همـراه

گویی من ودل هستیم مهمان خـــدا امشـب

دیوانه دل مسکین بــاور نکنـــد این وصل

حق دارد اگر گوید صد چون وچراامشب

در کلبه ماخورشید مهمان شده باز امروز

در محفل ما مهتاب افشانــده صفا امشـب

+ نوشته شده در دوشنبه نوزدهم تیر 1385 19:6 توسط محمد |


 

 

در کنـــج دلـــم عشق کسی خــانه نــدارد

کس جای در این کلبه ویـــرانه نــــــدارد

دل را بکف هر که نهم بــــــــاز پـس آرد

کس تـــاب نگهــداری دیوانــــه نـــــدارد

دربزم جهان جزدل حسرت کش ما نیست

آن شمع کــــه میسوزد و پــــروانه ندارد

گفتم مه من از چــه تـــــو در دام نیفتـتی

گفتــــا چه کنـــم دام شمـــا دانـــه نـدارد

در انجمن عقـــل فروشان ننهــــم پـــــای

دیـــوانه سر صحبت پــــــروانه نـــدارد

تا چنـــد کنی قصه ز اسکنــــــدر و دارا

دو روزه عمـــر این همــه افسانـه ندارد

+ نوشته شده در پنجشنبه یازدهم خرداد 1385 16:59 توسط محمد |


 

 

بگـــو که گـــل نفرستد کسی بــه خـــانهء مـن

که از نــژاد تو پر کرده آشیـــــــانــــهء مـــن

چــــو شبنمی کــه چــکد از غنچـه های سفید

ببین به دیــده خـــود اشک دانه دانــــــهء مـن

ز برگ و بال کس ار شــوق زنــدگی خیـــزد

بیا و بال و پــر افشان دمی به لانـــــهء مــــن

+ نوشته شده در پنجشنبه یازدهم خرداد 1385 16:56 توسط محمد |


 

دیگــــر لباس عشق تـــــو در بــــر نمــی کنــم

دیگـــر حــــدیث مهـــر تـــرا ســـــر نمـی کنم

بگذشته ام ز تــــو چـــو تــو قــدری نــداشتــی

اکنون به ذکـــر نام تـــــــو لب تـــــر نمی کنـم

ســـــر دادم ز جــــور تو نالـــــــه هــــای زار

دیگـــــر خیال روی تـــــــو در سـر نمی کنــم

از بس شنیــــده ام زتو من حـــــرفهــای زشت

اکنــــون به حــــرف خوب تـــو باور نمی کنم

از پیش من بـــرو که به شوق وصــال تــــــو

مــن کلبـــــه امیــــــــد منـــــور نمـــی کنـــم

+ نوشته شده در پنجشنبه یازدهم خرداد 1385 16:48 توسط محمد |


 

به زمین می زنی و می شکنی

عاقبت شیشهء امیدی را

سخت مغروری و می سازی سرد

در دلی آتش جاویدان را

دیدمت وای چه دیداری بود

این چه دیدار دلا زاری بود

بی گمان برده ای از یاد مرا

که مرا با تو سر و کاری بود

این چه عشقست که در دل دارم

من از این عشق چه حاصل دارم

می گریزی ز من و در طلبت

باز هم کوشش باطل دارم

باز لبهای عطش کردهء من

عشق سوزان تو را می جوید

می تپد قلبم و با هر تپشی

قصهء عشق تو را می گوید

بخت اگر از تو جدایم کرده

می گشایم گره از بخت چه باک

ترسم این عشق سر انجام مرا

بکشد تا به سراپردهء خاک

خلوت خالی و خاموش مرا

تو پر از خاطره کردی ای مرد

شعر من شعلهء احساس من است

تو مرا شاعره کردی ای مرد

آتش عشق به چشمت یکدم

جلوه ای کرد و سرابی گردید

تا مرا واله و بی سامان دید

نقش افتاده بر آبی گردید

سینه ای تا که بر آن سر بنهم

دامنی تا که بر آن ریزم اشک

آه ای آنکه غم عشقت نیست

می برم بر تو و بر قلبت رشک

به زمین می زنی و می شکنی

عاقبت شیشهء امیدی را

سخت مغروری و می سازی سرد

در دلی آتش جاویدی را

+ نوشته شده در پنجشنبه یازدهم خرداد 1385 16:33 توسط محمد |


         

عشق بیــن بـــا عـــاـاشقـان آمیختــــــه

روح بیــن بــــــا خاکــــدان آمیختـــــه

چند بینی این و آن و نیک و بـــــــــــد

بنگـــر آخـــــر این و آن آمیختـــــــــه

چنــد گــویی بی نشان و بـــا نشـــــان

بـــــی نشان بیـــن بـــــا نشان آمیختـه

چنــــد گـــویی این جهان و آن جهـان

آن جهان بین وین جهـــــان آمیختــــه

انـــــدر آمیــزید زیـــرا بهر مـــاست

این زمین بـــــا آسمـــــان آمیختــــــه

آب و آتش بین و خاک و بـــــــاد را

دشمنـــان چــــون دوستــــان آمیخته

آنچنان شاهـــی نگـــر کــز لطف او

خــــارو گل در گلستـــــان آمیختـــه

آنچنان ابـــری نگـــر کــز فیـض او

آب چنــــــــــدان نــــاودان آمیختــه

اتحـــاد انــــدر اثـــر بین و بـــــدان

نــــــو بهـــــار و مهــرگان آمیختـه

گرچه کژ بازند و ضـــدانند لیــــک

همچــــو تیرنـــد و کمــان آمیختـــه

قنــد خــا خاموش باش و حیـف دان

قنــد و پند انـــدر دهـــــان آمیختـــه

شمس تبریـــزی همی رویــــد زدل

کس نبــــــاشـــد آنچنــــان آمیختــه

+ نوشته شده در پنجشنبه یازدهم خرداد 1385 16:18 توسط محمد |


ای ساربـــان آهسته ران کآرام جـــانم میـرود

آن دل که با خود داشتم با ستـــــانم میــــــرود

محمـــل بدار ای ساربان تندی مکن با کاروان

کــز عشق آن سرو روان گویی روانم میـرود

در رفتن جــان از بدن گویند هـر نوعی سخن

من خودبه چشم خویشتن دیدم که جانم میـرود

باز آی و بر چشمم نشین ای دلفریب نازنیـــن

کاشوب و فــریاد از زمین بر آسمانم میــرود

 

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم خرداد 1385 16:33 توسط محمد |


 

 

افسوس کــه عشق پاک تــو رنگ هوس گرفت

اتش بجـــان این قمــــــــر زود رس گــــــرفت

دانــــــی امیـــــد زنـــدگیـــــم بــود عشق تــــو

رفتی و عشق آنچـــه به مـــن داد پـس گــرفت

تــــا کـــی خــدا خــدا کنم ایــن دل ز دست تو

شــد نــا امیــد و دامــــن آن داد رس گـــــرفت

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم خرداد 1385 16:25 توسط محمد |


                  

                    آمــــد نفس صبـح و سـلامت نـــرسانیــــد

بــوی تــــو بیاورد و پیــــامت نـــرسانیــد

یــا تــو به دم صیح و ســــلامــی نسپردی

یا صحبـــدم از رشک ســـلامت نــرسانید

مـــن نامه نوشتم بـــه کبــوتـــر بسپـــردم

چــه سود کــه بختم ســوی بامت نرسانیــد

بـــاد آمــد و بگسست هــوا را ره ابـــــــر

بـــویی زره غــالیه قامت نــرسانیــــــــــد

بـــر باد و سپــردم دل و جان تا به تو آرد

زیـــن هــردو نــدانم کدامت نر سانیـــــــد

عمریست که چون خاک جگرتشنهء عشقم

وایام به مــن جرعهء جــامت نــــرسـانیــد

خاقــانی از این طالع خود کام چه جـویــی

کـــو چاشنی کام به کـــــامت نـــــرسـانیـد

 

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم خرداد 1385 16:6 توسط محمد |


 

 

زنــــدگی آخر سر آیـــد بندگــی در کـــار نیست

بنـــــدگی گر شرط باشد زنـــدگی در کار نیست

گـــر فشار دشمنان آبت کنـــــد مسکیــن مشــــو

مرد باش ای خسته دل شرمندگی در کار نیسـت

با حقارت گـــر ببارد بر سرت بـــــــــــاران در

آسمـــــان را گو برو بــــارندگی در کــارنیست

گـــر که با وابستگی داران این دنیــــــــا شـوی

دورش افگن این چنین دارندگی در کــار نیسـت

گــر بشرط پایکوبی سر بمـــانــــــــد در تن ات

جان ده و ردکن که سر افکندگی در کـار نیسـت

زنـــدگی آزادی انســـان و استقــــــــلال اوست

بهـــــر آزادی جدل کن بنـــــدگی در کار نیست

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1385 18:9 توسط محمد |


آمــــد بهــــار خـــرم آمـــد نگـــار مـــــــــــا

چون صد هـــزار تنگ شکــر در کنـــار مــا

آمـــد مهی که مجلس جـــــان رو منــــورست

تــــا بشکنــــد ز باده گلگـــون خمــــار مـــــا

شــاد آمـــدی بیـــا و ملوکـــانـــــه آمــــــــدی

ای سرو گلستـــان جمــن و لالـــه زار مـــــا

پاینــــده باش ای مه و پاینـــده عمــــــر بــاش

در بیشه جهـــــان ز بـــرای شکار مــــــــــا

دریــــا بــه جوش از تو که بی مثل گوهــری

کهســـار در خــروش کــه ای یـار غار مـــا

در روز بــزم ســاقــی دریا عطــای مـــــــــا

در روز رزم شیـــر نــــر و ذوالفقــار مـــــا

چونی در این غریبی و چونی در این سفـــــر

بــــر خیز تا رویم به سـوی دیـــار مـــــــــــا

ما را به مشک و خــم و سبو ها قـرار نیست

مـــــا را کشان کنیـــد سوی جـویبار مــــــــا

ســوی پری رخـــی که برآن چشم ها نشست

آرام عقـــل مست و دل بی قـــــــرار مــــــا

شـــد مـــاه در گدازش سوداش همچــــو مـا

شــــد آفتـــــــاب از رخ او یـــاد گار مـــــــا

ای رونــق صبـــاح و صبـــوح ظریف مــــا

وی دولت پیـــاپی بیش از شمـــــار مـــــــــا

هـــر چنـــد سخت مستـــی سستی مکن بگیر

کارزد به هــــر چه گـــویی خمرو خمار ما

جـــامی چو آفتاب پــرآتش بگیــــــــــر رود

درکش به روی چـــون قمـــر شهـریار مـــا

این نیم کـــاره مانــد و دل من زکــار شـــــد

کـــار او کنــــد کـــه هست خــداوندگار مــا

 

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1385 17:44 توسط محمد |


 

ای عــــاشقان ای عــاشقان آمد گه وصــل ولقــــــــا

از اسمان آمـــد ندا کای مــاه رویــــــــــــان الصــلا

ای سر خوشان ای سر خوشان آمد طرب دامن کشان

بگـــــرفته زنجیر او بگــــرفته او دامـــــــان مــــــا

آمـــــد شراب آتشین ای دیـــــو غم کنجــی نشیـــــن

ای جـــــان مرگ انــدیش رو ای ساقی باقــــی درآ

ای هفت گـردون مست تو ما مهره ای در دست تـو

ای هست ما ار هست تو در صـــد هــزاران مرحبا

ای مطــرب شیرین نفس هـرلحظه می جنبان جرس

ای عیش زین نه بر فرس بر جان ما زن ای صبـــا

ای بانگ نای خوش سمر در بانگ تو طعم شکــــر

آیـــد مرا شام و سحــر از بانگ تو بـــــوی وفــــا

بار دگـــر آغاز کن آن پرده ها را ســــاز کــــــــن

بر جملـــه خــوبان نــاز کن ای آفتـاب خوش لقـــا

خاموش کن پرده مــدر سغراق خاموشــان بخـــور

ستـــار شو ستار شــــو خو گیـــر از حلـــم خـــدا

+ نوشته شده در سه شنبه نوزدهم اردیبهشت 1385 18:34 توسط محمد |


 

باده چـــو هست ای صنم بـــاز مگیر و نی مگــــو

عرضه مکن دو دست تـــی پر کن زود آن سبــــو

ای طربون غم شکن سنگ بـــراین سبــو مــــــزن

از در حق به یک سبــــو کم نشده ست آب جـــــو

زان قدحی کــــه ساحران جان به فدا شدنــد از آن

چـــون کف موسی نبی بـــزم نهــــاد و کــرد طـو

فـــاش بیا و فاش ده باده عشق فــــــــــاش بـــــــه

عیـــد شده ست و عام را گررمضان است باش گو

رغم سپیــد ماخ را رقص درآر شــــــــــــــاخ را

وآن کــرم فــراخ را باز گشای تــــوبــــــــه تـــو

مهره که درربوده ای بر کف دست نــــــه دمـــی

وآن گـــروی کـــه برده ای بار دوم زما مجـــــو

مرده به مرگ پار من زنده شـــــده زیــــــار من

چنـــــد خزیده در کفن زنده از آن مسیح خــــــو

منکر حشر روز دین ژاژ مخا بیـــــــــا ببیـــــن

رستـــــه چو سبزه از زمین سروقدان باغ هـــو

خامش کـــرده جملگان ناطق غیب بــــی زبــان

خطبه بخوانده بر جهان بی نغمات وگفت و گــو

 

+ نوشته شده در دوشنبه هجدهم اردیبهشت 1385 11:27 توسط محمد |


اگـــر عشق باشد گنـــاهی الهــی

سرا پا گنـــــاهم الهــی الهــــــی

نشان ده ره کعبــهء عــاشقـان را

به مجنـــون گم کرده راهی الهی

مـــرا صبح رخسار آئینــه رویی

نشانده به روز سیـــاهی الهـــــی

+ نوشته شده در دوشنبه هجدهم اردیبهشت 1385 11:24 توسط محمد |


 

 

دوش دیــــدم کــه ملایک در میخـــانه زدند

گــل آدم بسرشتنــــد و بــه پیمــانه زدنــــــد

سکنــــان حــرم و ستر و عفــــاف ملکـوت

بــامن راه نشیــن بــاده مستــانـــــه زدنــــــد

آسمـــان بار امــانت نتـــــوانست کشیــــــــد

قــرعــه کـــار بنـــآم مــن دیـــــوانه زدنــــد

جنگ هفتــاد ودو ملـــت همه را عـذر بنـــه

چـــون ندیدنــــد حقیقـت ره افسـانـه زدنــــد

شکر ایزد کــه میان من واو صلــح افتــــــاد

صــوفیــان رقص کنـان ساغر شکرانه زدنـد

آتش آن نیست کـــه از شعلــه او خنـدد شمع

آتش آنست کــه در خرمـن پــروانــه زدنـــد

کس چــــو حافظ نگشاد ازرخ اندیشه نقــاب

تــا ســر زلـف سخــن را بقلــم شانه زدنـــد

+ نوشته شده در یکشنبه هفدهم اردیبهشت 1385 15:58 توسط محمد |


   

اگـــــر تـــو عاشقی غم را رهــــــا کن

عـــروسی بین و مـــاتم را رهــا کــــن

تو دریـــا باش و کشتـــی را برانــــداز

تو عالـــم باش و عالـــــم را رهــا کـن

چـــو آدم توبـــه کن وارو بـــــه جنـت

چـــــه وزندان آدم را رهــــــــا کــــن

بـــرابـــر چرخ چــون عیســی مریــم

خــــر عیسی مـــریم را رهــــــا کــن

وگـــر در عشق یوسف کف بریـــــدی

همـــو را گیر و مرهم را رها کــــــن

وگــر بیدار کــردت زلــف درهـــــــم

خیــــال و خواب درهم را رهـــا کـــن

نفخت فیه من روحــی رسیــــــده ست

غم بیش و غــــم کـــم را رهـــــا کـــن

مسلم کـــن دل از هستــــــی مسلــــــم

امیـــــد نــامسلــم را رهــــــــــا کــــن

بگیـــــر ای شیــرزاده خــوی شیــران

سگـــــان نـــا معلــم را رهـــــا کــــن

حریصـــان را جگــرخون بین وگرگین

گـــــر وناسور محکم را رهــــا کـــن

بـــرآن آرد تــــو را حرص چــو آزر

کـــه ابراهیــم ادهـــــم را رهـــا کــن

خمش زان نـــــوع کوته کن سخن را

کــه الله گـــو اعلــم را رهـــــــا کــن

چـــو طالع گشت شمس الـــدین تبریز

جهــــــان تنگ مظلـــم را رهــا کــن

 

 

 

 

+ نوشته شده در یکشنبه هفدهم اردیبهشت 1385 15:52 توسط محمد |


الایا ایهــــــا الساقی ادر کاساً و نــــــــاو لها

که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلهــــا

ببوی نافه ای کاخر صبازان طره بگشایــــــد

زتاب جعد مشکینش چه خون افتاد در دلهـــا

مرا در منزل جانان چه امن عیش چون هردم

جــرس فریاد میدارد که بر بندیــد محملهـــــا

بمی سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گویـــــد

که سالک بی خبر نبود زراه و رسم منزلهـــا

شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایـــل

کجا دانند حال ما سبکبـــــاران ساحلهــــــــــا

همه کارم ز خود کامی به بدنـــامی کشید آخــر

نهـان کارم زخود کامی به بد نامی کشید آخــــر

نهـان کی ماند آن رازی کز و سازنـد محفلهـــا

حضوری گرهمی خواهی ازو غایب مشو حافظ

متی ما تلق من تهـــوی دع الـــدنیـــــا واهملهــا

+ نوشته شده در جمعه هشتم اردیبهشت 1385 21:44 توسط محمد |


                                آمد آندوست که در دیده من جا دارد

                        به تماشای شدم او را که تماشا دارد

                          بیشتر زانکه بظاهر نگرم صورت او

                           خوانده بودم که علی الرغم جدایی طلابان

                         آشنا یست که صد رابطه با ما دارد

                           خوانده بودم که بدنیا ی نو از عهد کهن

                          تازه وکهنه به تفصیل خبرها دارد

                            خوانده بود که محمد است چو گلزار محمد

                       زاتش طبع هزاران گل بو یا دارد

+ نوشته شده در جمعه هشتم اردیبهشت 1385 21:6 توسط محمد |


                                      بی دولت عشق زندگانی نفسیست

                                   هنگامه عشرت جوانی هوسیست

                                      بی باد بهار جای گل در گلشن

                             یا دسته خار خشک یا مشت خسیست

+ نوشته شده در جمعه هشتم اردیبهشت 1385 20:46 توسط محمد |


                                                               farda
dar in donyae abi to chera amdi?
be koja madi?
dar miyane sabzehao chaman ha eshghe miyane lalehao banafshe ha to be khabe ke amadi?
yekrooz dar khiyalam shado mast yekrooz miyane ashkehaye sarde man amadi
man mato mabhot az in to
yekrooz raftiyo farda amadi!
shoghe parvaz dar in dayereye aseman
yekrooz be zibayiee simorgh amadi
agar amadi
baraye hamishe beman
digar na go ke baraye emrooz amadi!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1

+ نوشته شده در جمعه هشتم اردیبهشت 1385 20:40 توسط محمد |


 

                          

 

     حال عجیبی دارم وقتی ازت دور میشم   

                            منٌٍل غریبی  تنها بلور از دونیا می شم

                          یک گوشه از  اتاقم توی تنهاییم می شینم

                                اشک های بی صدامو روی صورتم می نشونم   

                            صدات برام آشناست مر هم دل تنهاست

                            منلٌ یه جور معجزه واسه درد بیدواست

                       به گرمی گونه هات رو به دست اشک هام بده

                           با گرمی اون دستات آرامش وبه من بده

   فقط به خاطر تو ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

+ نوشته شده در پنجشنبه هفتم اردیبهشت 1385 12:35 توسط محمد |


   

 

غروب هر ستاره                        سر آغاز دوبارست

              غروب هر ترانه                        سرود نی دوبار ست

                    غروب هر رفاقت                        تنهایی هر بارست

                         غروب هر صداقت                    تفرقی دوبارست

                             غروب هر بهشتی                  جهنمی دوبارست

                  غروب هر نگاهی                           نبودن دوبارست

                    غرب هر صدای                           نخوندن دوبارست

                        غروب هر بودنی                      یه رفتن دوبارست

                           و بودنت در کنارم                  یک طلاوع دوبارست 

 

                    

+ نوشته شده در پنجشنبه هفتم اردیبهشت 1385 12:9 توسط محمد |


                              

وحشت دارم از ینکه یروز یشم نباشی

                  از اینکه من باشم وجدا از من تو باشیی

                    خدا نیاره اون روزی که چشمات از من دور باشند

                              چو نکه اون روز تموم گها پژمرده می شن

                                 ستارههای دنیا توی قلب تو جا دارن

                                       درخشش روی چشمات به یاد من میارند

                                    صدای قلبت می گه تو هم منو دوست داری

                              برای  زندگیمون  تصویری تازه داری

                                            تموم هر چه دارم فدای یک تار مویت

                                      قربون مهربونیت هستم همیشه به یاد تو

   واسه من تو دنیا تو تنها تکیه گاهی  

 

+ نوشته شده در یکشنبه سوم اردیبهشت 1385 20:58 توسط محمد |


                                  توی دنیایی که قلبا هر کدوم یه جا اسیرن

                       کاشبه فکر اونا باشیم که از این زمونه سیرن

                 اونا که تو عصراهان تشنه یه جرعه یادن  

                کاش که دست کم نگیریم اینجورآدما زیادن

                    نذاریم که توی چشماشون بشینه  دونی اشک

               اونا فانوس وخاموش آره فانوسای مشکی

                دونیا شون شایئ یه شمره خالی از قهرو دور نگاهی

                 توی سینشون یه فابه جای این دلای سنگی

                               چهره شون شاید به ظاهر منٌلدیگران نه باشه  

                      اما  نور مهر بونی توی شهر مون می پا شه

                                غم چشماشون عجیب توی خاطرها می مونه

                               ما ارزش خبر نداریم چیزیکه اون میدونه

                         توی این عصر پوراز درد  خالی آدمای دنیا

                            خیلیا توی جمع دنیا بی قرارو تک و تنها

                               زیر سایی سلامت هوای  شونو داشته باشیم

                                توی جمع بی قراری عطر خوشبختی بپاشیم

                                به بهونی زمونه نذاریم که بران از یاد

                                 بذاریم زنده بمونند منٌل عشق پاک فرهاد

                                قصه ی فانوس مشکی  صحبت دیرمزو فرداس

                               قصه شون مال حالا نیست از حالا تا ته دنیاس

                                   غم تنهای رو باید از نگا هشون بخونیم

                                خدا خیلی مهربونه اگه ما بندهی بمونیم   

فقط  بخاطر تو

                                     

+ نوشته شده در یکشنبه سوم اردیبهشت 1385 20:17 توسط محمد |


دل اگــــر محـــو مــدعــا گــردد

درد در کــــام مــــا دوا گـــــردد

طعمه ای درد اگر رسد در کـــام

هــــر مگـس همســر همــا گـردد

محـــو اسرار طــــــره ای او را

رگ گـــل دام مـــــدعـا گـــــردد

گسلد گـــر هـــوس سلاسل و هم

کـــوه و صحرا همـــه هوا گـردد

ما و احــــرام آه درد آلـــــــــــود

هــم هــــوا گـــرد را عصـا گردد

دل آســوده کـــو مگــــر وسـواس

گـــره آرد کـــه دام مــــا گــــردد

در طلــــوع کمــــال بیـــدل مــــا

مـــاه در هــاله سهـــا گــــــــردد

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم بهمن 1384 15:36 توسط محمد |


 

 

عـــاشق گـــــر از سبحه و زنـــار نـویسند

درد ســر دلهـــای گـــــرفتــــــار نویســنـد

آن معنــی تحقیــق کـــــه تکــــــرار نـدارد

بــــر صفحه زننــــد آتش و یکبـــار نویسند

شــرح جگــر چاک من این کهنــه دبیــران

هـــر چنــد نویسنــد چه مقـــدار نــــویسنـد

قاصـــد به محبـــان ز تمنـــا چه رسانــــــد

آیینـــه بیـــاریـــد کـــــه دیـــدار نــــویسنـد

صد عمــــر ابـــد دفتــــــر اعجــاز گشایــد

کـــز قامت موزون تــــــو رفتـــار نویسنـد

امیـــد پیامیست بـــه زلف از دل تنگــــــــم

سطـــری اگـــر از نقطه گـــره دار نویسند

بگــــذار که نقش خط پیشــانـــــی مــــا را

بـــر طاق پر بخـــانــــــه ای اسرار نویسند

تـــا حشـر زمنت به تـــه سنــــگ بخـوابـم

گـــر بر سر من سایـــه ای دیوار نویسنـــد

در روز تـــوان خـــواند خط جبهــه بیـــدل

چـــون شمع همه گـــر به شب تار نویسنـد

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم بهمن 1384 15:19 توسط محمد |


DESIGN BY : NIGHT SILENCE X

سلام دوستان عزیز گفته بودید دار باری خودم بگویم
خوب من محمد متولد
.هستم
وه دار آلمان
زندگی میکنم
وا از شما دوستان میخواهم من را با نظرات خود یاری نماید

خدا نگهدار شما باد
مرسی عزیزم


صفحه نخست
پست الکترونیک


پیوندهای روزانه

yaddashthaye poshte khati
آرشیو پیوندهای روزانه


نوشته های پیشین

هفته سوم شهریور 1388

هفته چهارم بهمن 1385
هفته چهارم شهریور 1385
هفته سوم مرداد 1385
هفته سوم تیر 1385
هفته دوم خرداد 1385
هفته چهارم اردیبهشت 1385
هفته سوم اردیبهشت 1385
هفته دوم اردیبهشت 1385
هفته اوّل اردیبهشت 1385
هفته چهارم بهمن 1384
هفته اوّل بهمن 1384
هفته دوم دی 1384
هفته اوّل دی 1384
هفته دوم آذر 1384
هفته چهارم آبان 1384
هفته دوم تیر 1384
هفته چهارم خرداد 1384
هفته سوم خرداد 1384



پیوندها

گوش کن جاده صدا میکند از دور قدمهای تورا
مهتاب شبونه
من پر از وسوسه های رفتنم
سایه سرئ
اشانتیون
mehr naz
vym
zari
hichkes
royai berani{nilofar
نسیم عشق
.عشق+بوسه.*.*.*.*.*
azizam
قلب تنهای
پادشاه صخره ها
mahsa-seven
دور افتاده ها سازش ندارند
قالب های نایت اسکین


    تعداد بازديدها:

Design by : Night Skin